خوشحالی واقعی چیست ؟ و چگونه آن را به زندگی مان بیاوریم؟
خوشحالی یعنی حضور کامل ما در هستی؛خوشحالی یعنی همچون رود جاری بودن و در حرکت بودن، عبور کردن و به عظمتی بی پایان چشم دوختن،خوشحالی یعنی توانایی ما به گفتن آری بزرگ به زندگی.خوشحالی را زمانی تجربه می کنیم که آگاهی از خویش آگاه می شود بدون اینکه به مکان، فرد یا چیزی وابسته باشد.خوشبختی ماهيت واقعی ما است و در لحظه ای که ما دیگر دست از جستجوی آن می کشیم،آشکار می شود.
خوشحالی واقعی فقط وقتی که متحول شده باشید میآید.خوشحالی واقعی مطلقاً هیچ ربطی با خوشحالی فیزیکی ندارد.خوشحالی فیزیکی موقت است. همه خوشحالی فیزیکی موقت است. بیتوجه به آنکه با چه شرایط خوشی درگیر هستید او باید موقت باشد.چرا که شما هشیار هستید که سرتاسر جهان , سرتاسر گیتی موقت است.که تنها چیز دائمی در زندگی تغییر است. تجربههای روزمره شما آن را به شما نشان خواهد داد.
خوشحالی ناشی از علتهای خارجی نیست
اگر انسانی فکر کند که خوشحالی او ناشی از علتهای خارجی و داراییهای او است، منطقی است که:نتیجهگیری شود که خوشحالی او باید با افزایش داراییها افزایش پیدا کند و به نسبت کاهش آنها نیز کم شود. بنابراین اگر او عاری از داراییها باشد، شادی او نیز باید صفر باشد.
تجربه واقعی انسان چیست؟
آیا او با این دیدگاه مطابقت دارد؟
انسان در وضعیت خواب عمیق عاری از داراییها ،منجمله از خود بدن خودش است. او به جای آنکه ناخشنود باشد کاملاً خوشحال است. هر کسی آرزو میکند که به خوبی بخوابد.نتیجهگیری آنست که شادی ذاتاً در انسان است و ناشی از علتهای خارجی نیست. انسان باید خویش خودش را درک کند تا آن انبار خوشحالی بینظیر را باز کند.
خوشحالی از تو شروع می شود
خوشحالی از تو شروع می شود،نه از رابطه هایت، نه کارت،نه از پول، خوشحالی از خود تو شروع می شود.و درک این نکته درک همه چیز است.تا با خودت شادمان نباشی، هیچ کس را یارای آن نیست که به تو شادمانی ببخشد. شادی واقعی به وقایع اطراف وابسته نیست ,از عمق سرشاری دل بر می خیزد.
شما مسئول شادی خود هستید.اگر انتظار دارید دیگران شما را خوشحال کنند. همیشه ناامید خواهید شد.شادی واقعی را تنها می توان از درون پیدا کرد. خوشحالی تنها آرامش درون است.یک حس درونی است و هرکسی شخصا آن را باید پیدا کند.
