درمان بی اختیاری ادرار با تحریک عصب تیبیال خلفی
تحریک عصب تیبیال خلفی (PTNS) با وارد کردن یک الکترود بسیار کوچک به داخل پوست پا انجام میشود. این الکترود به یک محرک الکتریکی (پالس ژنراتور) در خارج از بدن متصل میشود. این محرک پالسها را به طرف الکترود ارسال میکند که باعث تحریک عصب تیبیال در پا خواهد شد. سپس این جریان الکتریکی بر روی عصب پایین کمر تأثیر میگذارد که مثانه و عملکرد کف لگن را کنترل میکند. تحریک عصب تیبیال خلفی تقریباً بر روی نیمی از افرادی که از این روش استفاده میکنند تأثیر مثبت دارد .
موارد استفاده :
- دردهای لگن
- دردهای پروستات
- درمان انواع بی اختیاری با استفاده از عصب پرونییال
- تقویت عضله کف لگن
- افزایش تحمل و قدت عضله کف لگن
- ریلکسیشن و بهبود جریان خون رسانی عضله کف لگن
این درمان نوین و غیر تهاجمی با تشخیص پزشک بین 4تا 10 جلسه و سه جلسه در هفته امکان پذیر می باشد. این روش در کنار بیوفیدبک تحولی در درمان مشکلات بی اختیاری ادرار تکرر ادرار و مشکلات کف لگن بوجود آورده است.
تحریک الکتریکی چگونه برای درمان بی اختیاری ادراری به کار میرود؟
تحریک الکتریکی با ارسال یک جریان الکتریکی ملایم به طرف اعصاب پایین کمر و یا عضلات لگن که در روند ادرار کردن دخیل هستند میتواند برای درمان بی اختیاری مورد استفاده قرار بگیرد.
تحریک الکتریکی از راه واژن یا مقعد
چگونگی تاثیرگذاری تحریک الکتریکی از راه واژن یا مقعد صورت میگیرد. این تحریک ممکن است سبب انقباض عضلات شده و تأثیری مشابه با تمرینات کگل ایجاد کند که با انقباض مکرر عضلات، باعث تقویت آنها میشود. این تحریک همچنین ممکن است سبب تحریک رشد سلولهای عصبی که باعث انقباض عضلات میشوند شده باشد. تحریک الکتریکی از راه واژن یا مقعد بیشتر در خانمهایی مورد استفاده قرار گرفته که به بی اختیاری فوریتی، اضطرابی و یا مرکب مبتلا هستند. برخی از تحقیقات نشان میدهند که این روش میتواند باعث کاهش دفعات بی اختیاری ادراری در زنان شود.
همچنین از این روش جهت موارد زیر نیز استفاده میگردد:
- تقویت عضله کف لگن در جهت جلوگیری از افتادگی رحم و مثانه
- بهبود انواع بی اختیاری ادرار
- بهبود دردهای مقاربتی
- درمان یبوست و همورویید
- درمان واژینیسموس
- درمان بی اختیاری مدفوع
تحریک الکتریکی مثانه
میتوان با قرار دادن الکترود در زیر پوست در ناحیهی پا و یا پایین کمر، مثانه را نیز به صورت الکتریکی تحریک کرد. این روش معمولاً برای موارد شدید بی اختیاری فوریتی و یا مثانهی بیشفعال که با روشهای دیگر بهبود پیدا نکرده است مورد استفاده قرار میگیرد
